Aslı
@redframe
“Böyle şiir olmaz, diyeceksin; biliyorum.
Ama böyle dünya olur mu?”
Coşkular hep suskun olur nedense
Yeni bir aşkın çiçeklenişinde
Hüzün müdür o patlamanın ilk rengi
Sevinç mi bilinmez
Alır götürür insanı
Bir anda çöllerden denizlere
Ve denizlerden en kalabalık kentlere
Boş yere yorma
Daha nice fırtınalar bekleyen yüreğini
Dile getirmeye destanların yetmediği
Umut ırmaklarında bile
Bir susuzluktan başka bir susuzluğa
Koşarak yaşamak var ya hani
Dağları tutup yakalarından
Yol ederek yürürken doludizgin
Bir çakıl taşına takılmanın
Sancılarıyla kıvranmak var ya
Of çekme işte o kıvamda
Of çektikçe o suskun gürültünün ardında
Yıldırımları çıldırtan
Bir tufan başlar su ve ateş çığlığında
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yalan umut sellerine kapılmalar
Ve coşmalar çoktan bitti
Artık acılardan acılara koşturan
Hiçbir aşka inanamıyorum
İçimdeki sonsuzluğa sığmayan
O büyük sevgilere karşın
Çocukların
Ve çiçeklerin soldurulmasına dayanamıyorum
Bu kaçıncı esişim söyler misin
O karlı bozkır akşamlarından sana doğru
Hep arkamda buz tutan bir yaşamın
Donmuş anısı
Ve önümde portakal bahçelerinin
En turuncu kavuşması
Sakın ha bir göçer gibi durma
Ey yüreğim yolun denizlere varınca
Başını rüzgârların sesine
Ve köpüren suların göğsüne yasla
Sakın ha düşünme
Bindiğin gemilerin hangi ülkelere gittiğini
Sen yolculuklara yeniden başla