Beş dakika sonra hastaneden çıkıyorum. Son not. Bu odada başkaları da inleyecekler. Onları şimdiden gayet iyi tanıyorum. Üstümden çıkarıp yatağa attığım robdöşambr içinde, ebediyen aynı insan bulunacak: Hasta.
Sonra güldü ama öyle geçici bir gülüş değildi bu. Yağmurun ardından çıkan gökkuşağı gibi renkliydi. Bu sensin ve bütün bunlar senin rengin . Hiçbir kalıba sokmadan yaşamını özgürleştiriyor, onunla barış içinde kalabilmek için uğraşıyorsun. Nasıl güzelsin Leyla! Vücudunda bir hücre olup yaşamak istiyor insan. Elini değdirdin her şey, ter damlan örneğin veya saçına geçirdiğin plastik toka. Ne istersen o olurum ben...