Gökyüzünü öpmek isterim Ömür hanım, gözlerimle değil dudaklarımla. Yoruldum bulutları kirpiklerimde tașımaktan. Delilik mi dedin? Kim bilir... Gökyüzü de olmak istiyebilirdim değil mi? Kim ne diyebilir ki?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kim kimin derinliğini görebilirŞiir
Susmak yalnızlığın ana dilidir Ömür hanım, șiiridir, beni konușmaya zorlama ne olur. Sözün sularını tükettim ben, kaynağını kuruttum. Geriye bir büyük sessizlik kaldı yüreğimde, kalabalıklar, kalabalıklar kadar büyük... Yalnızım Ömür Hanım, geceler boyu akıp giden ırmaklar gibi karanlıklar içre,
Öyle yitik öyle üzgün, yalnızım... Sularım toprağa sızıyor bak.
Yüzümü geceler örtüyor. Binlerce taș saklanıyor içimde. Kim kimin derinliğini görebilir, hem hangi gözle?
Dönelim... Dönmek yenilmektir biraz da, yarım kalmasıdır çıkıșlarımızın, korkaklıktır, alıșkanlıkların güvenli küfrü kabuklarına sığınmaktır. Olsun dönelim biz yine de. Bilincinde olmadan üstlendiğimiz sorumluluklarımız var.
Evlere dönelim, sırtımızın kamburu evlere, cılızlığımızın görkemli korunaklarına, yalnızlığımızın kalelerine dönelim. Ölçüsüz yașamak bize göre değil Ömür Hanım. Büyürken geniș ufuklarımız olmadı bizim.
Küçücük avuçlarımızla sınırlarımızı genișletmek istedikçe yașamın binlerce engeli yığıldı önümüze. Hangi birini yenebilirdik bunca olanaksızlık içinde umutsuzluğu tanıdık, yenilgiyi öğrendik böylece...
Yağmur yağıyor Ömür Hanım... Gökten değil, yüreğimin boșluğundan ömrümün ıssız toprağına... Ve ben sonsuz bir düzlükte bir küçücük, bir silik nokta gibi eriyip gidiyorum seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar katından?
Herșeyi iyi yandan görmeyi kim öğretti bize?
Acıyı görmeyen insan, umutsuzluğu yașamanayan, iliklerine dek kederin ișleyip yaralamadığı bir insan, mutluluktan, umuttan, sevinçten ne anlar?
Bir güz düșünün ki Ömür Hanım,
ilkyazı olmamıș, yazı yașanmamıș, böyle bir güzün hüznü hüzün müdür? Bașlamanın bir anlamı varsa bitiși göze almak, bitișin bir anlamı varsa bașlangıcı olmak değil midir?
Yașamı düz bir çizgide tutmak tükenmektir.
Yașamak zorunda olduğumuz șunca yılı aykırı uçlar arasında gezdirip geçirmedikçe, alıșkanlıkların sınırını așmadıkça zaman zaman, yașamak nasıl yenilik olur tükenmek değil de?