Reyhan Selen
@reyselen
Şu anda okuduğu kitap
Kendini her şeyde hissedebiliyordu, onun için eskiden cam gibi saydam olan dünya şimdi yeniden kendi gölgesiyle karararak bir aynaya dönüşmüştü. Baktığı, izlediği her şey bir gerçeklik kazanmıştı birdenbire.
Kendi geçmişine bir uçuruma bakar gibi bakıyordu.
Irene artık hiçbir şey düşünmemek, sadece yaşamak, kendini uyuşturmak ve ruhunu boş ve anlamsız ugraşlarla oyalamak istiyordu.
Irene huzurla gevşediğini, engellerden ve koşullardan bağımsızlaştığını hissediyordu. Çevresindeki elleri, kollar hissediyor, dokunuşlar ve uzaklaşmaları, sözcüklerin soluğunu, kahkahaların gıdıklayıcılığını müziğin kanında titreştiğini duyuyordu…
Hep aynı düşüncenin bir burgaç gibi beynine saplandığını, içinin yaralı olduğunu, acıdığını hissettiği bütün o günlerdeki suskunluktan sonra bu Irene’ye nasıl da iyi geliyordu, tekrar teninin içine işleyip kanını tutuşturan okşayıcı sözcükler duymak nasıl da rahatlatıcıydı. Durup kendini diledi, göğsünde bir huzursuzluk, dışarı çıkmak isteyen bir şeyler hissediyordu. Birden ne olduğunu anladı, özgürleşmek isteyen, bastırılmış kahkahalar
vardı içinde.