- Ne hatırladım biliyor musun ağabey? dedi. Bir gün rahmetli annemle tartışıyordum: “Seni dinlemek istemiyorum” diye bağırıyordu… Sonunda şöyle dedim ona: “Beni anlayamazsınız anne, ikimiz ayrı kuşakların insanlarıyız çünkü.” Bu sözüme çok gücendi, bense’ “Ne yapayım,” diye düşünmüştüm, “ İlaç acıdır, ama gene de yutmak gerekir.” İşte sıra şimdi bize geldi, çocuklarımız onların kuşağından olmadığımızı söyleyecekler bize ve biz bu acı ilacı yutacağız.
Eskiden okuyup öğreniyordu gençler; çevrelerinde cahil tanınmak istemediklerinden ister istemez öğrenmeye çalışıyorlardı. Ama şimdi şöyle demek yeterli oluyor onlar için: “Dünyada her şey saçma!”Bu kadarla iş bitiyor! Tabii bundan keyif alıyor gençler. Eskiden de saçmalayanlar vardı kuşkusuz, ama şimdi nihilist olup çıktılar.