durup durup beni bu çaresizlik hançerliyor bu yolların bir yerde ayrılması
uzayan kilometreler
o sefil, anlayışsız bakışları insanların dünya o eski dünya değil
tanrı'ysa çoktan unuttu bizi
şu uçsuz bucaksız evrende
ne derdimizi dinleyen
ne de bir anlayan var sevgimizi
Hangi yola çıktıysam; ayaklarım
Bir tek şey istedi: hep sana gelmek
Ben sende var oldum, seninle varım
Ölüm sensizlikse, sensizlik ölmek
Her ânım delice bekler gelmeni
Sabra mahkûm etmiş kader seveni
Her saat başında asarlar beni
Yokluğun boğazımda ilmek ilmek
En derin denizde, en yüce dağda
İster gerçek olsun, ister rüyâda
Bir tek şey öğrendim yalan dünyada
Seninle çoğalmak, sensiz eksilmek.
Özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin. Bir kokusu var, bütün çiçeklere değişmem. Bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz.
Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam, seni özlediğim içindir. Beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni; seni özlediğim içindir. Yaşıyorsam; içimde umut varsa, yine seni özlediğim içindir.
Seni bunca özlemesem; bunca sevemezdim ki!
Ne dedimse inanma
Seni değil kendimi aldatıyorum
Sen istediğin kadar
Varlığın ta kendisi ol
Ölümsüzlüğün ta kendisi
Ben günden güne yok olmaktayım
Bütün ışıkları kaldırıp attım bir yana
Anlamıyor musun
Gökyüzü güneş olsa
Sensiz karanlıktayım