Reklam
Bazen sevdiğin kişiyi bulmak da zordur ama gözünün önünde olduğunu fark edip kaybetmek... Bu kitap bana böyle hissettiriyor. Başrollerin aslında birbirlerini görüp de kaybetmeleri ve en sonunda yine birbirlerine dönmeleri (madem seviyordunuz diğer insanları niye boşuna harcadınız neyse bu duruma hala sinir oluyorum). Dizisi de kitapla paralel ilerleyen bir kitap. Yazarın yazım dilini sevdiğim için okudum.
Puan vermedi
Beni derinden sarsan diğer bir bölüm de Amelya'da. 33. Bölüm benim uzun süre etkilendiğim ve etkisinden çıkamadığım bir bölüm olmuştu. Amelya bu kitaba yakışan bir sondu. Gecenin Hikayesinin nasıl bitmesini isterdin diye sorsalardı böyle bitmesini hayal ederdim sanırım. Maya'nın karakter gelişimini okumak çok özeldi.
"Bir yarayı sevdiysen eğer seni öldürmesine izin vermelisin sanıyordum, yanılmışım. bir yarayı sevdiysen eğer seni iyileştirmesine de izin vermeliydin. iyileşmesine de izin vermeliydin. çünkü o gece hava her zamankinden daha karanlık değildi, sadece ben öyle sanıyordum." Ve bu cümle benim hayat çizgimi, bakış açımı değiştirdi. Sadece bu cümle de değil bu seri. İyi ki N.G Kabal'ın kalemiyle tanışmışım iyi ki bu seriyi okumuşum.
Bir insanın hayata tutunması, hayatta yer alabilmek için kendi benliğinden çıkıp bambaşka bir maske takıp hayatı boyunca rol yapması... Buna rağmen o hayata hala tutunamaması ve tükenmesi... Yazarın kendi yaşamından izler taşıdığını öğrendikten sonra kitabı okumaya başladım ve bu kitabı daha derinden hissetmemi sağladı. Başrolün ağzından yaşadıklarını okumamız aslında yazarın hayatını okuyormuşuz gibi hissetirdi. Bazı kitaplar vardır okuduğunda başka bir bakış açısı sunan hayata daha farklı bir çerçeveden bakmanızı sağlayan.... Çoğu kitap bunu yapar ama çoğunluğunda bakış açısınızın değiştiğini pek fark etmezsiniz ya da çok farklı bir anda fark edersiniz. İşte bu kitap , kitabı bitirip kitabın kapağını kapattığınız anda bunu fark etmenizi sağlıyor. İlk okuduğum Japon klasiğiydi ve çok beğendim.
