rojbindoğan
@rjbnslymn
Minel kalbi ilel kalbi sebila
Bir şehrin uzak semtleri gibi gözlerin
üzgün, kara, ayaklanmaya hazır
ben yaralar kuşanıp katılırım onlara
onlara katılırım yedek mermi ve şarkılar alarak ...
ฯİsmet Özel
-Nedir insan, ne söyleyebilirsin ?
-İnsan bir muammadır ciritçi Abdullah, Ademoğlu bir muammadır.
-Peki bu muammanın hamuru nedir?
-Hamuru cahillik…
-Mayası nedir?
-Mayası nisyan (unutmak)…
-Peki ateşi nedir?
-Ateşi nankörlük…
-Peki ya fırını?
-Acıdır insanoğlunun fırını,ciritçi Abdullah. Acıdır, elemdir, kederdir.
-Pişince ne olur?
-Kâinat olur bu ufacık bedenin içinde, sonsuzluğa açılan kapı olur…
-Çamurdan yaratılmış bu varlık,insan denen bu canlı, niye var?
Neden varız?
Cevabını bulabildin mi?
-Görmek için varız, şahitlik için varız. Görmek, bilmek, bulmak, tanımak için varız.
Görmek; gözle değil, hisle.
Bilmek; lafla değil, önce akıl, sonra kalple.
Bulmak ise nasip işi.
Çok az insan bulur Yaradan’ını, çok az insan tanır O’nu.
Görmez ki; içinde O’ndan izler işaretler var.
Görmez ki; şu koca kâinat O’ndan nişanlar taşır.
Görmek bir nasip işidir.
“Görmeyi göze verirsen, o ancak görmek istediğini görür.”
-İnsan insan derler, peki görünmeyene ne derler?
-Hazine derler, herkes görebilseydi hazine olmazdı…