...Yapı itibarıyla bardağın dolu tarafını görmekte mahir sayılmam. Boş tarafını dahi göremem. Bardağa bakıp eski çamları hatırlayarak kahırlanmayı tercih ederim...
Ne var ki insan ölürken en çok hayallere geç kalıyordu. Vakit daralınca bütün kolaylar zorlaşıyor, mümkünler imkânsızlaşıyordu. Böyle düşündükçe gönül koyuyordum kendime. Ruhun büyük mesafeler katetmesine vesile olacak ufacık adımlar atmayı akıl edebilmek için, ille de ölmek üzere olmak mı gerekiyordu ?