Ne fırtınalar koptu,
Benim hayat dallarımdan
Hiç birinde vazgeçmedim
Umutlarımdan
İçimde kıyametler kopsa da
Ben baharıyım yarınlarımın,
Çiçek açarım her kışın ardından.
Nazım Hikmet Ran
İnsanlıktan ümit kesmedim, fakat insana güvenmiyorum. Bir kere bağları çözüldü mü; o kadar değişiyor, o kadar kurulmuş makina oluyor ki... bir de bakıyorsun ki, o sağır ve duygusuz tabiat kuvvetlerine benzemiş...