Gerçek bazen bir kor parçası gibi can yakar, onu ruhumuzda tutsak bizi dağlayacak kadar acı olan hakikati, sürgün ederiz bilincin mahzenlerine. Onu görmeyeceğimiz bir yerde saklayarak kendimizi korumaya alırız.
Görünen o ki, dünyaya ve kendine yabancılaşma hali, giderek daha çok insanı esir alıyor. O yakıcı ıstırap, ruhun derinlerine kök salıyor ve insan o duygudan sonra bırakın dünyayı, kendi bedenini bile yurt edinmiyor.