ramazan uzun
@rmzan01
Şeref ve gurur kavramlarını kazanç şehvetine kurban eden biriydi.Zaten Amerikalılar için dejenere bir halk diye düşünürdü.Bunların kibarlık anlayışı iyi cins, yumuşak tuvalet kağıdı kullanmakla ölçülüyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Filistin teröristlerinin Münih Olimpiyatları saçmalığını yaratmalarına engel olamamıştı.Ve o olay yıllardan beri Batı'da ustaca yönetilen Yahudi aleyhtarı propagandanın bir çırpıda canına okumuştu.Yahudiler'i tekrar zavallı kurbanlar durumuna sokmuş, herkesin vicdanında yeniden yer bulmalarını sağlamıştı.
Sanayileşmiş dünya büyük bir ihtiyatsızlıkla kendi bekasını Arap ülkelerinin petrolüne bağlamış bulunuyordu; hem rezervlerinin ebedi olmadığını bildikleri halde- hatta bayağı sınırlı olduğunu bildikleri halde.Beri yandan, şu an için teknolojik dünyanın göz bebeği olduklarını pek iyi bilen ilkel ülkeler de, kendi kayalarının ve kumlarının altında yatan hayat suyunun ve onun getirdiği politik gücün sona ermesinden önce, kendilerine daha kalıcı servet edinme peşine düşmüşlerdi.Bu yüzden durmadan dünyanın her tarafından araziler satın alıyor, şirketleri ele geçiriyor, banka sistemlerine nüfuz ediyor, Batı'nın siyasal temsilcileri üzerinde maddi kontrol sağlamaya çabalıyorlardı.Bunları yaparken bazı avantajlara da sahiplertiler.Bir kere çabuk iş görebiliyorlardı. Çünkü onlarda demokrasi denilen siyasal sitemin her şeyi ağırlaştıran dolambaçlı labirenti yoktu.İkincisi, Batı'nın politikacıları yozlaşmış kimselerdi ve her türlü pazarlığa açıklardı.Üçüncüsü de, batı halkı hırslı, temel, her türlü tarih bilincinden yoksun bir toplum olup, atom çağının da etkisiyle kıyametin eşiğinde yaşamakta oldukları duygusu içindeydiler.Bu yüzden yalnızca günlerini gün etmeye bakıyor, kendi ömür süreçleri içinde rahat etmeyi ve refah sağlamayı düşünüyorlardı.
En iyimser günlerde Amerikalılara çocuk gözüyle bakardı.Enerjik, meraklı, saf, iyi yürekli, kötü yetiştirilmiş çocuklardı bunlar.Bu açıdan bakıldığında Amerikalılarla Ruslar arasında pek az fark vardı.Her ikisi de dışa dönük, harekete önem veren, fiziksel uluslardı.Maddi varlıklara ilgi duyan, güzellik karşısında şaşalayan, kendi ideolojilerinin en iyisi olduğuna inanan, olgunluktan uzak, kavgacı ve çok tehlikeli insanlar.Evet, tehlikeli! çünkü ellerindeki oyuncaklar uygarlığı yok edebilecek kozmik silahlardı.Asıl tehlike, kötü niyetli olmalarından çok, bir hata yapabilmelerinde yatıyordu.Dünyayı mahvedecek olanın Machiavelli değil de Sancho Panza olabileceğini anlamak garip bir duyguydu doğrusu.
Amerikalılar hayat standardını, yaşamın kalitesiyle karıştırıyorlardı.Fırsat eşitliğini kurumlaşmış beceriksizler ordusuyla, ataklığı cesaretle, sertliği erkeklikle, özgürlüğü serbestlikle, çok laf etmeyi canlılıkla, eğlenceyi zevkle karıştırdıkları gibi.Bütün bu karışıklıkların sonucu olarak da tabii adaletin yalnızca eşit olanlar arasında eşitlik sağlayacağı gerçeğini göremiyor, herkes arasında eşitlik sağlayabileceği hayaline kapılıyorlardı.