drsbookstore
@rnihans
@drsbookstore_
Quot libros, quam breve tempus.
Şu anda okuduğu kitap
Bir evladın kaybı, ölümünden farklıydı. Şüphe günleri ve saatleri yiyip bitirirdi. Marcus'a göre insanın çocuğunun öldürüldüğünü bilmesi daha iyiydi. Ölüm anıları alıyordu, en güzellerini bile... Ve hatırlamayı dayanılmaz kılarak onları kederle birleştiriyordu. Geçmişin sahibi oluyordu ölüm. Şüpheyse insandan geleceği aldığı için daha kötüydü.
Reklam
Sevilen biri öldüğünde geride kalanlar için o "son defalar" hep bir işkence aleti oluyordu.
Herkes zamanları bittikten sonra kendilerine ne olacağını bilmek istiyor. Ama sahip oldukları her cevabın beraberinde yeni bir şüphe getireceğini bilmiyorlar.
Sessizlik çok düşmanca olabilir. Eğer onu uzak tutmayı öğrenmezsen ilişkinin çatlaklarından içeri girer ve onları genişletir. Zamanla sen hiç farkına varmadan arada kocaman bir uzaklık yaratır.
Korktukları sen değilsindir aslında, sana benzemekten korkarlar. Ve seni inceledikçe kendilerini daha farklı hissederler. Sen onların kendilerini daha iyi hissetmeleri için gereken gerekçesin. Anlayacağın, canavarlar bu işe yararlar.
Reklam