Artık yaşlı bir kadın olduğumu düşünüyorum, güzel mi çirkin mi olduğuna karar veremediğim ama artık görebildiğim tek insan yüzü olan bu simaya bakmayı hâlâ seviyorum. Ona dostça gülümsüyorum, o da bana gülümsüyor.
Kitabı tekrar tekrar okudum. Hiçbir işime yaramayacak bilgiler edinsem de bundan keyif alıyordum. Ruhumun süslendiğini hissediyordum, bu da bana kadınların, güzelliğim bir şeylere yaradığı zamanlarda güzelliklerini bezemek için kullandıkları takıları düşündürttü.
Ona karşı hissettiklerimin, yavaş yavaş gelişen bu güvenin, bitmek bilmeyen iltimasın ve onu tekrar görmenin getirdiği bu sevincin kadınların sevgi diye adlandırdığı şey olduğunu ancak şimdi anlıyorum. Ama artık sevecek kimsem kalmamıştı.