“Ve Ekim’in ilk yaprakları…
Bittiğinin habercisi hüzünlü Eylül’ün.
Bir kez daha yazmak aşkı böyle bir günde…
Ne umutsuz şey sevmek böyle seni!
Sen ne çaresiz çaresin böyle!”
Büyüğün küçüğü yendiği bir dünyadan, hızlının yavaşı yuttuğu bir dünyaya doğru gidiyoruz. Afrika sözünde söylendiği gibi, “O kadar hızlı gidiyoruz ki ruhlarımız arkada kalıyor. “