ravzanur kantar
@rnurk
Reklam
Yüreğim her türlü kederden uzaktı. Çünkü her türlü emelden uzaktı. Beynimde yalnız bir duygu vardı: Mutluluk hissi.
Cismanilere mahsus yoğunluk, ağırlık ve endişe bende yoktu. Sedasız konuşuyor, benim gibi sedasız konuşanları işitiyordum. Meskenimiz feza, işimiz gücümüz rıza, gıdamız sevinç, uykumuz birlik, gündüzümüz güneşsiz, gecemiz renksizdi.
Yezdan! Lûtfet bir ân-ı nisyan
Bir ân-ı hîçî, bir ân-ı bîşân
(Tanrım! Bir unutuş anını lütfet /Bir hiçlik anı, adsız sansız bir an. )
Ne hevlengiz şu ân-ı dâim
Ne dehşet-efzâ zamân-ı dâim
(Ne korkunç şu sürekli an! /Ne dehşetli devam eden zaman!)
Reklam