Roava
@roava
if the moon smiled, she would resemble you;
you leave the same impression
of something beautiful, but annihilating
40 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Filmleri seviyorduk çünkü onlar bize bir şey hissettiriyordu. Arzularımıza sesleniyorlardı ve bunlar da hiçbir zaman küçük şeyler değildi. Bize kaçma, hayal etme ve inanılmaz ölçüde güzel ve kocaman gözlere bakma imkanı veriyorlardı. Bizi özlemle dolduruyorlardı. Ama aynı zamanda... Bize hatırla diyorlardı; bize hayatı hatırlatıyorlardı. Kalbinin kırılmasının ne kadar çok can acıttığını hatırla diyorlardı. Ölümü, acı çekmeyi ve yaşamın karmaşıklığını hatırla. Birini sevmenin nasıl bir şey olduğunu hatırla. Bir anda ne hissettiğini hatırla. Bunu hatırla. Bunu hatırla...
Sayfa 280
Ona şunu demek istiyordum: Her şey sana çıkıyor. Sadece mektup, ölüm ilanı, gazete yazıları ve ölüm tarihin değil. Hayatımın şu dönemi de sana çıkıyor. Kalp kırıklığı, sanat ve tüm bu özlem. Bu daireye ne zaman bir ayrıntı eklesem seni burada hayal ediyorum.
Sayfa 260
Şunu itiraf etmek istiyordum. Daha önce Ava’nın hikayesinin sahnelerden oluştuğunu düşünmüştüm. Trajedinin göz kamaştırıcı olabileceğini ve Ava’nın kederinin daha aydınlık bir gelecekle ortadan kaldırabileceğini düşünmüştüm. Zaman çizelgesinde dramatik olayları belirleyip buna da bir hayat diyebileceğimizi düşünmüştüm.
Ama yanılıyordum. Hayatta sahneler yoktu, sadece anlar vardı. Hiçbiri atlanamazdı ve hepsi bizi bir sonrakine götürüyordu.
Sayfa 242
“Bitti,” dedi bir kez daha. “Tamam mı?”
“Tamam,” diye fısıldadım ama neyi kabul ettiğimi bilmiyordum aslında.
Sayfa 71