Bir zamanlar hayatımın en kötü dönemlerini yaşıyordum. Sevdiklerimi, ailemden birilerini(fiziksel) , en sevdiğim dostlarımı (manevi) kaybetmiştim. Bu dönemde yapayalnız bir şeylerin üstesinden gelmeye çalışırken yeni insanlarla tanışmıştım. Teselli edilmeyi sevmediğim için bu konuda desteklerini beklemiyordum, hele ki yeni tanışmışken.
Şu an ise hayatımın en kötü döneminde tanıştığım insanlarla birlikte, milyonlarca insanın hayatını etkileyebilecek bir proje üzerinde çalışıyorum. Hiçbir sevdiğimi geri getiremem. Üzgünüm, ama en azından tanımadığım milyonlarca insana umut olabilirim belki..
Mutluyum evet, yanımda statüm ve sahip olduklarım için değil, beni gerçekten düşüncelerim ve hayat felsefem için seven insanların var olduğunu bildiğim için mutluyum.