Günden güne ölüyorum,
Fark eder misiniz?
Gitgide yalnızlaşıyorum,
Yanımda kalır mısınız?
Her gün biraz daha kaybolan ben,
Bir parça daha siliniyor içimden.
Hüzün, yavaşça ruhuma siniyor,
Ve ben, her geçen an daha da derinleşiyorum.
Her gün daha kötü,
Her gün biraz daha ölü,
Yaşayacak umut,
Mutlu olacak sebep kalmadı.
Bir zamanlar aydınlık olan dünyam,
Şimdi karanlık, soğuk ve sessiz.
Ne rüya kaldı, ne hayal,
Bir zamanlar vardı diye bildiğim o umut,
Şimdi kayıp, belki hiç var olmamıştı.
Yalnızlık, sarar her yanımı,
Ve sessizlik, içimde yankı bulur.
Her sabah bir adım daha geriye,
Ve her gece bir adım daha karanlığa.
Bensiz de var olabilirdin belki,
Ama ben seni, her şeyin önünde sevmiştim.
Şimdi adını anarken bile,
Bir parça daha eksiliyorum.