Rojê
@rojj__
Gün ola, devran döne, umut yetişe...
Yine de insanlar zengin olmaya kültürlü olmaktan bin kat daha fazla niyetlidir, ancak kültürün bir insanın mutluluğuna sahip olduğundan çok daha fazla katkı sağladığı oldukça kesindir. Bir karınca kadar çalışkan, altın yığınını artırmak için sabahtan akşama kadar durmaksızın meşgul olan birçok adam görebilirsiniz. Bu amaç için dar ufkunun ötesinde hiçbir şey bilmez ve zihni boş durur. Oysa en yüksek zevkler aklınkilerdir fakat bu insanlar onlara erişemez.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Çünkü bir insanın kendi içinde ne olduğu, yalnız olduğunda ona eşlik eden tek şeydir. Bunu kimse bir başkasına veremeyeceği gibi ondan alamaz da. Bu olgu, insanın mülk yolunda sahip olduğu her şeyden, hatta dünyanın gözünde ne olabileceğinden daha önemlidir. Tamamen yalnızlık içinde olan entelektüel bir adam,kendi düşüncelerinde ve fantezilerinde mükemmel bir eğlenceye sahipken; donuk birini hiçbir çeşitlilik ya da sosyal zevk -tiyatrolar, geziler, eğlenceler gibi- can sıkıntısından koruyamaz. İyi, ılıman, nazik bir karakter yoksul koşullarda mutlu olabilirken; açgözlü, kıskanç ve kötü niyetli bir adam, dünyanın en zengini bile olsa sefil kalır. Dahası, özel bir kişiliğin kesintisiz zevkine sahip, yüksek derecede zekâsı olan biri için insanlık tarafından peşinde koşulan zevklerin çoğu gereksizdir; hatta onlar birer sorun ve yüktür.
Çünkü en yüksek, en çeşitli ve kalıcı zevkler zihnin zevkleridir, ancak gençliğimiz bu noktada bizi aldatabilir ve zihnin zevkleri de esas olarak zihnin güçlerine dönüşür. Öyleyse, mutluluğumuz büyük ölçüde ne olduğumuzla, yani kişiliğimizle bağlantılıdır; oysa nasip veya kader genellikle, yalnızca sahip olduklarımız veya itibarımız anlamına gelir. Hak ettiğimiz şeyler bu anlamda gelişebilir ama içimizde zengin olup olmadığımızı pek sormayız: Öte yandan, bir aptal cennette hurilerle çevrelenmiş olsa da son saatine kadar aptal, donuk bir mankafa olarak kalır. Bu nedenle Batı-Doğu Divanı'nda Goethe, hayatta yüksek veya düşük bir konumda da yer alsa insanın mutluluğundaki en büyük faktörün kişiliği olduğunu söyler:
İster hizmetçi ister bey olsun,
Hepsi birden itiraf eder,
Dünya çocuklarının yüce mutluluğu,
Sadece ve sadece onların kişilikleridir.
Puan vermedi·112 syf.·
2024 1. kitabı
Puan vermedi·99 syf.·
2023 39. kitabı
