"Sağlıklı" öznenin söylemi budur: ya, ya da. Ama aşık özne şöyle yanıt verir: seçeneğin iki öğesinin arasına sızmaya çalışıyorum: yani: hiç umudum yok, ama gene de... Ya da şöyle: ben inatla seçmemeyi seçiyorum; akıntıyı seçiyorum: sürdürüyorum.
Serüvenle (başıma, gelenle) karşılaşınca, ne yengi, ne yenilgiyle çıkarım bu serüvenden: "trajik" bir insanımdır. (Böyle bir aşk sürdürülemez diyorlar bana. Ama sürdürülebilirliği nasıl değerlendirmeli? Sürdürülebilir olan neden iyi olsun? Sürmek neden yanmak'tan daha iyi olsun?)