Eskiler, “Sohbette insibağ (huy aktarımı) vardır.” derdi.
Bu yüzden, birinin kendisi iyi ama çevresi kötü olamaz; bu, tabiata aykırıdır.
İnsan kiminle yürüyorsa ona dönüşür.
Nitekim Aristotle’ın da dediği gibi:
“İnsan, dostlarıyla birlikte yaşarken onların alışkanlıklarını edinir.”
Bazen yavaş yavaş, bazen bir anda.