Gerçekten sevdiğim pek az insan var; hele saygı duyduğum daha az insan var. Dünyayı tanıdıkça hoşnutsuzluğum daha da artıyor; her geçen gün insan karakterinin tutarsızlığına ve akıllı, duygulu görünenlere bile güvenilmeyeceğine olan inancım güçleniyor.
Acaba bütün suç hayatın mıydı? İnsanın doğuştan getirdiği bir çirkinlik yok muydu? İnsanın güçlü olması gerektiği yerde, hemen zaafını ortaya çıkaran bir ilahi tabiat, bütün bu çirkinliklerin doğduğu döşeğinde sahibi değil miydi? Hakları verilmemiş insanların, deli dalgalar gibi sahillere koşuşması çok mu haksız sayılmalıydı?