Gülbahar Dolaş
@rosela
Estu'arch
27 Nisan
48 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Sizce bir birey başına ne gelirse; doğduğu büyüdüğü arkadaş edindiği dilini konuştuğu ve her köşesini bildiği ülkesini bırakma noktasına gelir?
Kitabın kapağında yazan bu cümle yazarın öğrenci olduğu yıllarda hocasının derste sormuş olduğu bi soru aslında. Buna pek çok farklı yanıt gelebilir. Yazarın da birçok nedeni var. Bu ülkede yaşarken her an hissettiğimiz geçerli nedenler... Ama asıl önemli olan gitme kararlığının ve cesaretinin olması. Yazarın karmaşıklığın ve ilişkilerdeki bağların yozlaşmasının bol olduğu bir şehirde kendine arkadaş edindiği bisikletlerine bile yer bulamaması onu daha önce erasmusla tanıdığı (aslında siena yı tanıyor öncelikle) italya ya gitmesine yol yapıyor. Birçok kez de şans yanında oluyor. Aslında buna şans demek istemiyorum çünkü kafasında yapmak istediği,ilgili olduğu bir şey var (bisiklet alanında) ve bunun için çabalayan kimse cesaretle büründüğünde hayat ona yol yapıyor. Tabiki de kendini diplerde hissettiği işlerin yolunda gitmediği de oluyor ama yazarın kararlılığı geri dönmesine ve pes etmesine izin vermiyor. Özellikle kitabın sonunda günlüğüne yazdıklarına yer vermesi aslında bu işin her zamanki sonuçlarından birinin mutlak yalnızlık olduğunu gösteriyor. Bu iyi veya kötü bir şey değil sadece yadsınamaz bir gerçek.
Kitapta sevmediğim tek şey yazarın yolculuk yaparken başka insanlarla konuşurken kadın muhabbetini yapması. Yani ben daha önce tanismadigim insanlarla yolculuk yaparken bu şehrin erkekleri ya da erkekler ... diye erkek muahbbeti yapar mıydım bilemiyorum. Ya da şehirler üzerinden kadınları sınıflandırma benzeri yazmaları çok hoşuma gitmedi. Tabiki de kitapta sürekli bu muhabbetler dönmüyor sadece bir iki yerde geçiyor ama beni rahatsız etti. Yoksa trende karşılaştığı kız hakkında yazdıkları çok hisli ve
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Varlığın özü arayıştan ibaret...
Neden ve nasıl bize verildiğini bilmediğimiz hayatlarımızı sırf güneş her gün doğuyor diye müthiş bir hoyratlıkla yaşarken, hepimizin aklına en az bir kere takılan ve bazılarımızda takıldığı yerden bir daha hiç kurtulamayan şu baş belası anlam arayışından...
Dikiş tutturamamış diyorlar ya şu düzen kuramayanlara... Tam olarak nedir acaba dikiş tutturmak? Yani ne yapsak dikiş tutturmuş oluyoruz? Mesela şu an sağ çaprazımda oturan açık kahverengi kanvas pantolon ve mavi gömlek ikilisini son derece uyumsuz bir kemerle birleştirmiş adam gibi işten çıkıp bir iki arkadaşımla içmeye gidince dikiş tutturmaya başlamış olur muyum? Ya da böyle yaşamak dikiş tutturmuşluğun göstergesi midir? Düzen kelimesinin huzur ve istikrar gibi kavramlarla arasında organik bir bağ var sanılıyor ama ben hiç de öyle düşünmüyorum.
Hayattaki tüm mesele, tercihler ve onların zamanlamaları...