Tarihte şimdiye kadar hiç bu kadar fazla kişi, bu kadar fazla şeyi, bu derece fazla istememişti. İd tarihte hiç bu kadar pohpohlanmamış, hiç bu denli şımartılmamıştı.
Edebiyatın, genele uygulanmaya müsait bir aksiyomu var: Tek reçete, hiçbir reçetenin olamayacağıdır. Bireylerin karmaşıklığı evrensel, herkes için geçerli reçeteleri olanaksız kılar. Ayrıca reçete talebi, dönemin bir başka emaresidir. Nasıl yaşanacağının bir dizi maddeyle söylenmesini talep eden tek çağ, bizim sabırsız, açgözlü çağımızdır.
Tolstoy şöyle demişti: "İnsan bu dünyada nasıl çalışacağını ve nasıl seveceğini bilir, sevdiği için çalışır ve işini severse muhteşem bir yaşam sürebilir." İnsan, o kadar muhteşem olmasa bile en azından kendini tümüyle değersiz görmeden yaşlanabilir, diye de ekleyebilirdi.