Ahsen

“Zamanım gittikçe azalıyor, söyleyeceklerim gittikçe artıyor."
Sayfa 209
Ölmeyi öğrenmek, yaşamayı öğrenmektir. Ölüm, yaşamı verendir.
Sayfa 206
"Felsefe yapmak, nasıl ölüneceğini öğrenmektir."
Sayfa 206
“Her sefer son sefer olabilecekse ilki kadar iyidir."
Sayfa 206
Ölümü yaklaştıkça daha çok fark etmemiz gerekiyor ama sıklıkla tam tersi yaşanıyor. Sorun, yaşamanın bizzat kendisinin, yaşamayla ilgili diğer tüm faaliyetler kadar alışkanlık oluşturuculuğudur. Var olmaya feci alışırız. E. M. Cioran'ın dediği gibi: “Yaşlandıkça ölümünden uzak, olasılığı çok düşük bir olaymış gibi söz etmeye başlamıştı. Yaşamak öyle bir alışkanlığa dönüşmüştü ki ölmeye uygunsuz hale gelmişti.” Yani ölüme getirilen yeni çözüm, ölümü gözden ve kafadan uzak tutup alışkanlığa sığınmak. Oysa yaşama tadını veren tek şey geçiciliğidir. Fanilik, yaşamın tuzu-biberidir.
Sayfa 205