Ne güvercin taklası, ne zeytin tanesi.
Ne incirin tadı, ne karanfilin kırmızısı.
İyilik de bitti, kötülük de.
Aşk da bitti, nefret de.
Ne güzellik kaldı, ne çirkinlik.
Eza da bitti, cefada.
“Anlamıyorum Tanrım,
hepsi birden aynı şeyi düşünmeye neden bu kadar önem veriyorlar.
Balık gözlü, içe dönük görünen, uzlaşamayacakları bir insan geçmeyegörsün aralarından,
başları çevriliyor hemen.“