c.
@rryhsand
little of life
Şu anda okuduğu kitap
kitabı okurken hep geç kalınmış hissini doruklarıma kadar yaşadım. geriye dönüp baktığımızda pişmanlıklarımız aslında olması gereken şeyler miydi yoksa yaşanmaması gerekenler miydi? diye düşüne düşüne kitabı bitirdim. açıkcası bi oturuşta bitti ve keşke nora'nın ash ile aile olduğu hayatı sonsuza kadar yaşamasını isterdim, kütüphaneye geri dönmeseydi eğer nora bu hayatında da pişmanlıkları olur muydu kütüphaneye dönmediğine dair, merak konusu. o yoldan devam etmesini istedim bir şekilde. kendini kaybolmuş hisseden, tek dostu yalnızlık olan nora'yı okurken parça parça kendimi bulmuş oldum. yazarın okuduğum ilk kitabı ve diğer kitaplarını da okumayı düşünüyorum. beğendim. ders niteliğinde oldu kitap. ilerleyen zamanlarda "keşke yapsaydım" dememek için yaşayacağım.
bol klişeli çerezlik kitaptı. klişeleri sevdiğimden 'yine mi klişe ya' olmadım ama erkek karakterin tutarsızlıkları, sevgisinin bayağı geri planda kalması hoşuma gitmedi. genel olarak bi bad boy havasındaydı ve o kirli lafları.... sevip sevmediğimi bile anlamadım. bilmiyorum, erkek karakteri pek sevemedim. çabasını gördüğümde ise ufaktan bi ısınmalar oldu ama kitabın sonuna sıkıştırılmıştı. yani sevecekken kitap bitti. ava ve alex'i okurken bile yan karakter bridgerton ve rhys'ı daha çok merak ettim. merak ettiren bi kitap değildi. yine alıp okuduğuma pişman olmadım.
konusundan dolayı okurken aklımda hep etik mi savaşları verdiğim bi kitaptı. bundan dolayı sıfır bir beklenti içindeydim ama yazarın konuyu yavaş ilerletmesi, dilinin akıcı olması bir süre sonra kitaba karşı yumuşamamı sağladı. açıkcası baba figürümüz pike lawson kendini oğlundan daha çok sevdirdi. hem yaş farkının çok olması hem de yasak bir aşk olmasından dolayı erkek karakterinin kendini geriye çekmesi yerindeydi. okuması zevkliydi ve pike'n, jordan'a olan tutumu, yaklaşımı içimi sımsıcak etti. bir de böyle bir adamdan nasıl cole gibi bir oğlan çıkmış anlamadım. güzeldi.
