"Sarılmaya ihtiyacın olduğunda sana sarılmayacaksam ne işe yararım?"
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
10/10
2025 5. kitabı
harikaydı...
Çok sevdim. Olay örgüsü harika işlenmişti. Geçmişte yaşananlar, çoban kralın yaşadıkları ve bunun o anki zamanla birleşmesi harikaydı. Yew ailesinin köklü geçmişi çok iyi işlenmişti. Geçmişi öğrenirken şaşırdım, mutlu oldum, hüzünlendim. Kitapta her türlü duyguyu hissettim.
Ravyn ve Elspeth kitabın başrolleri miydi, bundan pek emin olamadım sadece. Çünkü bu kitapta Elspeth'in durumu yüzünden onları birlikte okuyamıyoruz. Ione ve Elm'i okumak kesinlikle harikaydı, hatta bir ara sadece onların sahnelerini okumak istedim çünkü yaşayacakları şeyleri çok merak ediyordum. Ama yine de bir yanım Ravyn ve Elspeth'i de okumak istedi. Hiç değilse kitabın sonunda onlara biraz daha sahne ayrılmasını isterdim.
Yine bu yüzden puan kıramam, çünkü çoban kral ve aksiyonları sayesinde bir an bile sıkılmadım. Geçmişte yaptığı hatalar her ne kadar canımı sıksa da bundan pişman oluşu ve bir şeyleri düzeltmek istemesi çok kıymetliydi bence. Özellikle de kitabın son sahnesinde Elspeth'e 'canım kızım' diyerek veda etmesi kalbimi parçaladı. Onunla olan ilişkisinin içime ne denli işlediğini fark ettim.
Rowanlardan ne kadar nefret ettiysem kitabın diğer karakterlerini de bir o kadar sevdim. Dediğim gibi başkarakter kimdi pek anlayamadığım, çünkü karakterlerin çoğunun başkarakter gibi olduğunu hissettiğim bir kitaptı ama bu benim için asla sorun olmadı. Herkesi okurken büyük bir zevk aldım.
Benim için kesinlikle okuması çok keyifli bir kitaptı. Tavsiyemdir.
Lynn Painter bu işi biliyor.
Bu yazarın kitaplarını genel olarak seviyorum ama özellikle liseli karakterlerini daha çok seviyorum. Filmlerden Daha Güzel, benim için her zaman en tepede olacak olsa da bu kitap da oldukça tatlıydı.
Karakterlerin aileleri yüzünden yaşamak zorunda kaldıkları şeyler kesinlikle üzücüydü. Bir de kendi yaşım yüzünden sanırım, on yedisindeki çocukların yaşamış oldukları şeyler canımı bir hayli sıktı. Hislerini, üzüntülerini ve umutsuzluklarını derinden hissettim.
Charlie ve Bailey'in yaşadıkları ortak trajediler yüzünden yakınlaşmaları ve birbirlerini çok iyi anlamaları tatlıydı. Aldıkları kararları veya davranışlarını doğru ya da yanlış olarak değerlendirip yorum yapmak istemiyorum çünkü dediğim gibi on yedisindeki çocuklardan aşırı mantıklı davranmasını beklemek absürt olur zaten. Hele de yaşadıkları şeylerden sonra. Ama onları okurken oldukça eğlendim ve ikisini de ayrı ayrı sevdim.
Charlie'nin anne ve babasına zaten diyecek hiçbir sözüm yok, oğullarını bu yaşında şeker gibi antiasit tüketmeye mecbur bırakmaları her şeyi yeterince açıklıyor. Ancak Bailey'in annesinin ve babasının davranışları pek hoşuma gitmedi. Özellikle de annesini bizzat okuduğumuz için Bailey'le özel olarak daha fazla vakit geçirmesini ve onunla dertleri ve hisleriyle ilgili daha çok konuşmasını isterdim. Hayatına devam etmek istemesini ve erkek arkadaşını çok sevdiğini anlayabiliyorum ama karşı taraftaki kişi kendi öz kızıydı. On yedi yaşında ve üç yıl önce anne babası boşanmış bir kız çocuğu üstelik. Kendi konuşmayı bilmiyorsa bir terapist ayarlayabilirdi çünkü Bailey'in hislerini dökmek istediği ve kendini anlayacak birilerine ihtiyaç duyduğu çok barizdi. Scott bile sonda onunla ortak bir trajediye sahip olduğunu açıklayarak onunla daha samimi bir konuşma yaptı.
Babası ayrı bir fiyaskoydu