R.
@rsso11
Kendi halinde biri.
103 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
Kitapla ilgili söylemek istediğim çok şey var ve bunlardan ilki maalesef ki hayal kırıklığına uğradığım. Yazarın bu tarz hafif fantastiklik barındıran kitaplarını bayılarak okumuştum. Bu yüzden bu kitabın konusunu okuduğumda ve kapağının güzelliğini gördüğümde beklentim tavan yapmıştı. Ancak okuduğumda gördüm ki karakterler pek benlik değillerdi.
Kitabın konusu harikaydı. Eileen'in yaşadığı çöküş sonrası kulübeye kaçmak isterken kendini en sevdiği romanın kasabasında bulması müthişti. Oradaki karakterlerle bağ kurması vs de güzeldi ama oraları çok bayılarak okuduğumu söyleyemem. Nihayetinde onun okuduğu bir kitaptı ve biz de onun gözüyle bakıp karakterleri hem tanımaya hem de tavırlarını anlamaya çalışıyorduk ki ikisini birlikte yapmak zorlayıcıydı. Özellikle kadın karakterler için kimin kimle akraba/arkadaş olduğunu ezberleyene kadar biraz zorlandım.
Anders'e gelecek olursak...
(Buradan sonrası spoilerli olacak.)
Kasabanın huysuz kitapçısının sahibi olması çok iyiydi. Romcomlarda böyle şeyler klasiktir zaten. Tanışma şekilleri ve içine düştükleri zorunluluklar tam böyle kitaplarda istenen şekilde heyecan vericiydi ama en başından beri Anderson'un kitap karakteri olmadığı belliydi bence. Bütün olaylara hakimiyeti ve hatta Eileen gerçeği fark ettiğinde onu teselli edişi bile karakter olamayacağının kanıtıydı. Merak ettiğim tek şey kim olduğu ve kasabaya nasıl girdiğiydi ama sanırım olayların yavaşlığı ve durgunluğundan, bunu öğrenmeyi heyecanla bekleyemedim. Öğrendikten sonra ise tam olarak hayal kırıklığına uğradım.
Eileen'in en sevdiği yazarın nişanlısı olması bana pek uygun gelmedi. Üstelik Anders, nişanlısını kaybetmeye katlanamayacak kadar üzgün ve bi çare olarak kaza yerine gitmeye çalışıp kasabaya gitmişken... Nişanlısından sürekli ve yoğun bir sevgiyle
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dünyanın en saçma ama en komik diyalogu..
-Bezelyeler havuçlara borçlanmaz, kafanı takma.
~Neden ben bezelyeyim peki?
-Çünkü bezelyeden nefret ederim.
~Ah. Pekala o zaman. Neyse ki ben de havuçtan nefret ediyorum.
-Havuç lezzetlidir.
~Onlar iğrenç.
-Bezelyeler de öyle.
~En azından aramızdan birinin damak zevki var. Ve-
-Bu kesinlikle sen değilsin.
Yazardan ilk okuduğum kitap Evlilik Portresi'ydi ve gerçek bir olaydan esinlenerek yazdığı hikayede, kayıtlarda hakkında pek bir detay olmayan kadını (aslında kız çocuğu), kendi detaylarına boğarak yazması çok hoşuma gitmişti. Hamnet'te gördüm ki bu, yazarın bilinçli yaptığı bir durum. Kitabı okuyan herkesin bildiği gibi bu kitap Hamnet'in değil, Agnes'ın kitabı ve hakkında pek bir şey bilinmeyen, hatta tarihçiler tarafından kötü olarak yorumlanan (ki bu bile kadınların uğraşmak zorunda kaldığı önyargılar hakkında çok şey anlatıyor) Agnes'ı öyle bir yazmış ki karaktere hem bayıldım hem de onun için üzülmekten mahvoldum.
Yazarın dili ağır değil ama yazış şekli ya da kitabın çevirisi, artık bilemiyorum, kitabı hızlı okumama engel oldu. Evlilik Portresi'nde de aynı şeyi yaşamıştım. Kitap sarıyor, merakla devamını okumak istiyorum ama onlarca sayfa okumuş gibi hissetmeme rağmen on sayfa anca okuduğumu görüyorum. Bu da kitaba olan ilgimi bir tık kaçırıyor doğrusu. Tabii bunda yazarın uzun bir süre geçmişle şimdiki zamanı peş peşe yazmasının da etkisi var. İki kitapta da geçmişten çok şimdiki zamanda yaşananlar ilgimi daha çok çektiği için geçmişi okurken sıkılıp durdum. Özellikle de başlarında. Bu durum kitaptan bir puan kırmama neden oldu.
Diğer puanı ise kitapta hiç ismi geçmeyen (ki bence bu harika bir detaydı) William yüzünden kırdım. Yaşları kitapta açıkça söylenmiyor, sadece evlenirlerken William'ın reşit olmadığını biliyoruz. Gerçekte de 18 yaşında evlendiği söyleniyor. Bunu baz alarak düşündüğümde yaptığı sorumsuzca hareketleri bir yere kadar kaldırabiliyorum ama Agnes'ın aklına giren oyken ve Agnes sırf aşkına karşılık verdi diye onun için ailesine katlanırken William'ın şımarıklıklarına iyi gözle bakamıyorum. Varoluşsal sancılar çekmesi ve babasından nefret
Dikkat, Spoiler içerir!
Güzel yazılan genç yetişkin kitaplarına hep bayılmışımdır. Belli başlı klişeler, abartısız yazıldığında tadından yenmiyor benim için. Bu kitap da o klişelerle oldukça güzel başlamıştı. Sayfalar akıp gidiyordu ta ki son 50-60 sayfaya kadar.
Asher'ın Sidney'e uzun zamandır aşık olması ve onun için hediye alması ya da annesinin verdiği fotoğrafı görünür yerde saklaması vs çok tatlı detaylardı. Sidney'in da Asher'a olan karşılıklı hisleri anlaşılabilirdi ama oturmayan şeyler vardı kafamda. Mesela birçok yerde Sidney'in eski sevgilileriyle neden yapamadığı anlatılırken Asher için böyle detaylar yoktu. Sidney ona sorduğunda bile düzgün cevap vermedi. Aklında Sidney olduğu için ilişkisinin sürmediğini düşündüm doğal olarak ama kendimce yorum yapmak yerine karakterden gerçeği duymayı isterdim.
Ayrıca o ilk yaz Sidney, onu Lindsay'i öperken görmüş olduğunu Asher'e hiç itiraf etmedi ve bu yüzden neden öptüğünü de öğrenemedik. Lindsay, umursamaz bir ifadeyle 14 yaşındaki bir çocuğun öpücüğe karşı koyamayacağını ifade ettiğinde bile (ki bence çok saçma) Sidney, içinden Asher'ın yapmayacağını düşünüyor ama gidip nedenini sormak yerine bunu kabulleniyor. Başka birinden hoşlanan bir çocuğun, onu öpen kıza karşılık vermesi çok saçmaydı ve bunu normal karşılamaları daha da saçmaydı. Sonuçta bu olay, onca yıllık düşmanlıklarının başlangıcı olmuş ve Sidney, Asher'dan kendince intikam almaya çalıştığında Asher ne olduğunu bile sormadan direkt karşılık vermiş. Olmamış ya, cidden olmamış yani.
Ayrıca o son mesele yüzünden çiftin ayrılması (ki bence Sidney'in bütün güvensizliğinin altında Asher'ın ona açılmasını beklerken Lindsay'ı öptüğünü görmesi ve bunu atlatamamış olması vardı) kitabın uzatılması için yapılmış gereksiz bir olaydı bence. Ayrıldılar ve aynı okula gidip 2-3 ay neredeyse