Rubicon
@rubiicoon
Babam da sonunda küçük oğlunu evden değil, gelecekle ilgili rüyalarından kovdu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
En çok da bizden, geleceğimizden bekledikleri ile despottu; kendindeki hırsın yüceliğinden zerre kadar kuşku duymadığından, çocukların buna uymaya isteği ya da yeteneği olup olmadığı merak etmiyordu bile.
Her ana babanın oğlu için beslediği saçma sapan hırslardan değildi bu, bir saplantıydı. Bugün düşününce gülümsüyorum; çocukluğumda, delikanlılığında ise aynı şey pek nadir güldürmüştü beni.
Yalnız bazen en devrimci düşünceler, ondaki inatçı aristokrat içgüdüleri de ateşleyebiliyordu.
Her milletten insanın doğunun limanlarından yan yana yaşadığı, dillerin birbirine karıştığı o çağ, eski zamanların bulanık bir anısı mıdır?