şeyma.
@ruhumesel
4 okur puanı
Nisan 2026 tarihinde katıldı
Dünyadaki her şey gibi insanların davranışları da katmanlı ve derinliklidir.
Divanımdaki Erkekler, adı her ne kadar erkek odaklı bir beklenti yaratsa da, aslında içinde aynı oranda kadın hikayelerini ve özünü de barındıran bir eser.
Bir madde diğer bir madde ile etkileşime girdiğinde aradaki bağ her iki maddeden de bağımsız değildir.
__Buradaki asıl mesele, maddelerin 'saflık oranı', yani bizim kendi 'özümüzdür'. Ne kadar kendimiziz? Ne kadar ne istediğimizi biliyoruz? Kendimizden ne kadar haberdarız?
İnsanın bir 'madde' olarak kendini bilmesi; nasıl etkileşimlere açık olduğunu, nasıl tepki vereceğini anlaması ve yönetmesi de demek.__
Bu kitap bana bunları öğretti, bildiklerimi de hatırlattı.
Terapistin kendi hayatından paylaştığı kesitler ise kitaptaki kadın odağını ve samimiyeti çok güzel dengelenmişti.
Özellikle psikoloji alanından olan kişilere tavsiyedir.
Iyi okumalar
Reklam
Bu kitabı neredeyse 3 yıldır okuyorum.
Bitmesi bu zamana kısmetmiş, anlamlı bir zaman.
Ne zaman dara düşsem genişlememe vesile oldu.
Belki de bu sebeple bu kadar uzun sürdü bitirmesi.
Dünyaya gitmeye geldik, hoş bir sada bırakmaya geldik.
Kitapta altını çizdiğim cümlelere bakıyorum,
Buraya yazmak için birini seçmeye çalışıyorum,
Şu cümle bütün kitabı özetliyor sanırım:
"Eskiler, hak ve hakikati anlattıktan sonra, Allah tesirini hak etsin derlerdi."
Nasipli miyizdir?
İnşallah
Sakin, sade ve naif bir kitaptı. Yaşlılığın getirmiş olduğu hüzünle beraber kişi çevresine, ailesine ve kendine yeniden bakıyor; bazen pişmanlık, bazen "keşke", bazen de güzelliklerle beraber...
Bir gün kravatını bağlamayı unutmak, gazete haberleri, lotus çiçekleri, kiraz ağaçları, cenazeler ve çocuklar.
Yazar bizi Japonya'da bir eve misafir etmiş gibiydi. Kitabı bitirdikten sonra o evden ayrılmışım gibi hissettim. Onlar bir yerlerde hayatlarına devam etmişler ve ben sonlarını hiç bilememişim gibi..
İyi okumalar.
".. anne, kız çocuğunun gelecekteki kendini; kız çocuğuysa annenin kaybettiği benliğini gördüğü bir aynadır."
anne ile ilgili bir kitapta o kadar çok baba aradım ki.. baba ile kurulamayan bir ilişki satırlarda bile yokluğunu hissettirdi.
korkunun esiri bir zihnin düşüncelerini okurken hadi kızım korkma ve söyle anlat kendini onlara diye bağırmak istedim.
okurken bazen bir yetişkini bazense bir çocuğu dinliyormuşum gibiydi. insan işte, bir bakıyoruz 60 yaşında bir bakıyoruz 6. Ve bu değişim yıllar içinde değil, bedenden bağımsız olarak dakikalar içinde gerçekleşiyor.
okuyunca daha iyi anlayacaksınız,
