merve şişman
@ruhurevan1
Yüz kere yere düşmüş olayım. Başkalarına çelme takan olmayacağım. Ben kazanan değil insan olmak istiyorum.
Hemşire
Lisans
46 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Yakın zamanda dinlediğim bir sohbette hoca imanın insanın kalbine yerleşmesinden, aşamalarından bahsetmişti. Dua etmişti hepimiz için. O sohbet sonrasında kitabı hatırlayıp elime aldım.
Kitap kalbimizi doyuracak yeri bulabilmek üzerine yazılmış diyebilirim. Kalplerimiz hep etkileşim, değişim halinde. Bunu hepimiz deneyimlemişizdir. Bir sohbet ortamındayken, kalbe dokunan bir kitabın başındayken ki halimiz günlük işlerimizi yaparken bizimle olamıyor. Bunun için kalbe yoğunlaşmalıyız aslında. Kalp boş bırakılmaya gelmez çünkü. Bunu hepimiz söyleriz. Ama her şeyde olduğu gibi dilimizle söylemekle kalmayıp bu sözü yerleştirmeliyiz kalbimize, aklımıza. Boşlukta bırakılan kalp açıktır günaha. Kendi çapımızda kalplerimizi katılaşmaktan kurtaracak, yumuşayıp yatışmasını sağlayacak amellerimiz, pratiklerimiz, küçük çaplı da olsa amellerimiz olmalı değil mi?
Hz. Peygamberimiz insanın kalitesinin göstergesi olarak kalbi gösteriyor. Allah bizlere ürperen, iman ile dolu olan kalpler nasip etsin.
Benim ara ara açıp okuyacağım bir kitap, sizlerinde okuyunca eminim kalplerine etki edecek. Tavsiye ediyorum :)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
''İnsanların, sürekli mutlu olmaları gerektiğine inandırıldığı bir çağda yaşıyoruz. Gazeteler, kitaplar, ilan panoları, reklam spotları mutluluk üzerine söylenebilecek her şeyi tüketmiş halde... Mutlu olmak bir görev, ödev gibi algılanır oldu ve bu algı, tek başına, kişiler üstünde önemli bir stres kaynağı haline geldi. Adeta “mutluluk diktatörlüğü”nün tahakkümü altında yaşamaya başladık. Wilhelm Schmid mutluluğa gereğinden fazla anlam yüklendiğini söylüyor ve kitabında mutsuzluktan yana pozisyon alıyor.''
Aslında insanların zaman zaman mutsuz olmasının normal olduğunu, sürekli mutlu olarak bir yere varamayacağımızı anlatıyor. Mutsuzluğunda bir hak olduğunu hatırlatıyor. insanın hayatında sadece yaşam sevincini bilmeyiz. Yaşam kederini de biliriz, sadece gülmeyi değil ağlamayı da biliriz. Hayatta her şey zıddıyla bilinir. Hastalık olmadan sağlık, başarısızlık olmadan başarı, mutsuzluk olmadan mutluluk olmayacağını söylüyor. Ve o mutsuz olduğumuz dönemi yaşamamızı, görmezden gelip hemen mutlu olmalıyım diye var olan birazcık enerjimizi harcamamamız gerektiğini anladım ben. Tabii ki o durumda kalmaya devam edelim demiyor yazar. Ama insanın mutsuz olma hakkını sürekli hatırlatıyor. Bu çağda okumalarımızda yer vermemiz gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Kitapla daha önceden tanışmış ama nasıl bir ruh hali ve kafa ile okuduysam farkında olmadan geçmişim sayfaları. Sonrasında bir arkadaşımla birbirimizden habersiz aynı anda dememde sakınca olmayacağını bir zamanda hediye ettik kitabı. Ben kütüphanesinde bulunması için, O ise benim tekrar okumam için almış kitabı :)
Ermiş; El Mustafa ve orphalese halkı arasında yirmi altı başlıkta toplanan konuşmaları içeren bir kitap. Kısa ama bir o kadar içinde öğütlerle dolu bir kitap.Eminim kitabı okuyunca herkes kendisinden bir şeyler bulacaktır. Ve yine eminim altını çizeceğiniz bir sürü cümle çıkacaktır. Keyifli okumalar dilerim :)
