Bir kere yeryüzüne o karanlık çöker, bir kere odamın kapısı, penceresi kapanır da yalnızlığın vahşeti düşünceyi ve kalbi istila etti mi dünya ile yokluğun hiçbir farkı kalmaz.
Her türlü bedensel arzunun coşkunluğu zamanında o terbiyede bulunan bir delikanlı, kalbinin sevgilisi, hayalinin ruhu olan bir güzele daha ilk buluşmada rastlarsa şaşkınlıktan, gözyaşından başka neye gücü yetebilir?