Hayat budur işte. Hep giden birileri olur. Ne yürek unutur ne özlemler ölür. Bunlar sevgimizde yaşamaya devam eder ama birileri zamanı geldiğinde gitmek zorundadır.
İnsanla insanı bağlayan yegane şey, sevmekten başkası değildi; ne olursa olsun bir insanı eskimeyen, durduğu yerde kıymetlenen, olanı biteni unutturan bir sevgiyle sevebilmek varabileceğin en üst mertebesiydi bu işlerin.