Düşüncesiz bir yetişkin ona boğulan bir insanın uzaktan bakıldığında hiç de boğuluyormuş gibi görünmediğini söylemişti. "İnsan boğulurken yardım çağıramaz, kollarını sallayamaz. Sadece batar. Ailesi de sahilde durup ona neşeyle el sallar. Ölmekte olduğunun farkına bile varmazlar."
Nadia kendini hayatı boyunca böyle hissetmişti. Bu hislerle birlikte yaşamıştı. Annesi ve babasıyla birlikte yemek masasına oturup, "Göremiyor musunuz?" diye düşünmüştü. Ama annesiyle babası görememiş, Nadia da hiçbir şey dememişti.