ilerlemek bu kadar zorken
bir anafor yutuyor beni
batıyorum.
idealimse uçmak, belki de bir gün kanatlanmaktı
şimdi ilerleyen her saat, geçen her günde
derinlerimi, diplerimi kanıksıyorum.
batmak korkutmasa da ya en dipte kanatlanırsam?
neye yarar?
uçamayacakken çıkan kanat, yaşayamıyorken üreten zihin.