Rümeysa Yağmur
@ryagmur
Ekoloji | Kadın Hakları ️
30.06|C ~
Siyaset Bilimi KKÜ YL
İzmir
141 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hikayemiz Kayseri'nin bir köyünde başlayıp büyükşehire uzanıyor. Alacüvekli, yeni adıyla Akçalı, ailemizin büyük umutlarla şehire taşınmasıyla mücadele başlıyor. Büyülü gerçeklik kategorisinde ele alınan ama daha çok toplumcu gerçekçi bir roman.
Öncelikle bir Anadolu köyünün zorluklarını okuyoruz. Latife Tekin özellikle Kayseri ağzıyla, yörenin tüm âdetleriyle harmanlanmış bir şekilde anlatıyor hikayeyi. Huvat, saman alevi heyecanıyla yaşayan ağır sorumluluklardan kaçınan, bir aile babası bile olmayı başaramamış narsist bir karakter. Atiye ise Huvat'tan başka çaresi olmayan kimsesiz bir kadın. Zaman içinde Huvat'ın oluşturduğu otorite boşluğu sebebiyle de dengesi şaşmış, çocuklarını yiyen bir karakter. Nuğber, Halit, Seyit, Dirmit ve Mahmut ise bu ailenin desteksiz, savrulan çocukları. Bir şeyler başarmaya çalışıp büyükşehirin büyük çukurlarında kayboluyorlar. Anne ve baba ise köyden şehre hiç adapte olmadan bohçalarına tüm köy adetlerini sarıp getirmişler. Hem birbiriyle hem de şehirle bir kavga içindeler. Zekiye ise bir gariban, türlü hayallerle sıcak bir yuva kurmanın ümidiyle gelmiş, evin gelini. Atiye, ölüm ile bir kavga halinde, arsız ölüm ise bir türlü almıyor canını. Çocuklarının tepesinde hem hâyırlarına hem zararlarına duacı.
Beni en etkileyen karakter ise Dirmit. Biraz kendimi buldum onda. Çocukluğunda arkadaşı tulumba, şehirde nefes alamayıp konuştuğu kuşkuşotu...
Hikayenin inanılmaz gerçekçiliği tüylerimi ürpertse de çok etkilendim
Alex Schulman; üç ana karakter etrafında bir travma döngüsünü çocukluğun, gençliğin ve yaşlılığın bir harmonisi ile bize sunmuş. ilk bakışta yalnızca bir yolculuğun hikayesi zannedebilirsiniz ama
"Babam bahçıvandı, şimdi bir bahçe."
diyor Gospodinov.
Bu aralar okurların bitki örtüsü bu kitaptı. Yas konusunu işlemesi sebebiyle uzun zamandır mesafeliydim ama kitap kulübüm bu kitabı seçince bir cesaretle başladım.
Öncelikle şunu söylemeliyim ki, kitabın okurları ikiye ayrılmış durumda. Bir taraf çok basitti diyor, bir taraf ağlamaktan okuyamamış. Benim ağlamaktan ara verdiğim bir kitap oldu. Bir yakınını kaybetmemiş insanlar için içine giremeyeceği bir kitap olabilir ama özellikle bir yas yaşamışsanız, yasın el kitabı bu kitap.
Gospodinov, babasının ölümüyle kaleme almış: "Kitabın bir sonu yok, sonucu zaten belli ama bu bir yas kitabı diyor.". Yasını yazarak yaşamış ve bunu da bize aktarmış. Size ölümü düşündürüyor. Ölümün yanında yaşam içindeki ölümü düşündürüyor. Yaşarken ölümün varlığını unutuyoruz, özellikle de bir yakınımıza uğramadıysa. Sanki ölüm hep başkaları için var gibi yaşıyoruz, bizim de bu döngünün içinde olduğumuzu unutuyoruz. Gospodinov da babasının hastalığı sürecinde bunu fark ediyor. Yaşamın devamlılığı ve ölümün varlığı arasındaki dengeyi kuramıyor.
“Yas, sessizlik ve göçmenliğin arasında sıkışmış bir ailenin hikâyesi. Western Lane, az sözle çok şey söyleyen bir roman.”
Western Lane, son zamanlarda okuduğum en sade anlatıma sahip kitaplardan
Vejetaryen bir veganlık felsefesini anlatmaktansa bir toplumsal sürecin anlatısı aslında. Anlatı diyorum çünkü roman olmaktan çok üç öykünün birleşimi. Her şey ana karakterimizin bir gün et yememeye karar vermesi ile başlıyor bu önemli çünkü aslında vejetaryen olmaya değil et yememeye karar veriyor yani ortada bir felsefeden çok bir başkaldırı var, tüm öğretilmişliklerine. Üç öyküde de anlatılar karakterimizin gözünden değil, birincisi kocasının, ikincisi eniştesinin üçüncüsü ablasının gözünden onun sürecine bir bakış. Ve üç öykü de okuyucuyu ciddi anlamda rahatsız edecek noktalar barındırıyor. Yazar bence rahatsız olmamızı özellikle istemiştir. Bir sancıyı da görmemizi istemiştir. Çünkü başta da dediğim gibi kitabın adına aldanmayın bu bir topluma karşı başkaldırma girişiminin ve sonucunun öyküsü. Her şey çok basit başlıyor olsa da toplumun dışına çıkmak isteyen baş karakterimiz bunu başaramamıştır. Tüm bu girişimi bir delilik ile sonuçlanmıştır. Yazar belki de bu süreci eşcinsellik ile de başlatabilirdi ama yine toplumsal öğretinin dışındaki bir davranış biçimi ile başlatmış.
Kore toplumu ile Türk toplumunun Asya karakteri sebebiyle çok benzer öğeler taşıması sebebiyle kendinizi sürecin içinde anlamlandırabilirsiniz. Tüm o şiddet öyküsü, aile normlarından çıkamama bize çok da yabancı değildir. Ama karakterimiz artık toplumuna yabancıdır. Ama toplum o kadar güçlüdür ki, karakterimiz bunu başaramaz. Öykülerin hiç onun gözünden anlatılmaması da burdan okunabilir. Kendi düşüncelerini kendisini hep toplumsal olarak ondan daha üstün olan şahıslar tarafından okuruz.
