Bazen yolumuzu şaşırırız. Sanki hiç bizim olmamış birşeyi kaybetmiş gibi,ısrarla ararız. Bazen vazgeçeriz aramaktan,çünkü neyi aradığımızı bile bilmeyiz aslında. Ama bazende inat ederiz,öyle bir inat ki,bedenimizden,ruhumuzdan, kendimizden eksilterek ararız. Sırf bulalım diye..
Kendimi kaybetmiş gibiyim; tek istediğim sonsuza dek, daima, bütün ömrümce onun yanında olmak, onun ışığıyla, onun halesiyle aydınlanmak. Ondan ötesini bilmiyorum! Ondan kaçabilir miyim hiç ?