(...) etrafındaki her şey onun için babamın bedeniydi. Annemin kestiği domatesin, babamın ince dilimlere ayrılan kalbi olduğunu bilirdim.
Ön kapıya yaslanıp bedenini ahşaba dayadığında o kapı bile babamın sırtı olurdu.
Sandalyeler onun kucağıydı. Kaşıklar ve çatallar, elleriydi.
geride bırak dedin
her şeyi bir nefeste
hasret sana kavuşmaktan kolay
dönüp bir bakınca
bir sevdiysen, bin kez gittin
kaçmak sana inanmaktan kolay
unutman hatırlamandan çok çok kolay
"Biliyorsun Theo, kabullenmesi en zor şeylerden biri, en çok ihtiyacımız olduğu zaman sevilmemiş olduğumuzdur. Sevilmemiş olmanın acısı berbat bir histir."