Yola çıktığımız zaman bana bilmediğimiz bir yerlere gideceğiz, yeni bir şeylere kavuşacağız gibi geliyordu... İnsan ne kadar gitse aynı sular, aynı manzara...
Dostlarım, sevdiklerim var mıydı? Bilmiyorum. Birçok kimselerle kolayca ahbap olur, beraber yet, içer, güler, eğlenirdim. Fakat bu dostluk hiçbir zaman muayyen bir dereceyi geçemezdi. Kimseye düşündüklerimi, duyduklarımı söylemezdim. Ruhum herkese kapalı kalırdı. Büyük bir vefa ve şefkate ihtiyacım vardı da bunu kimsede bulamadığım için mi böyle yapardım?