Zor şeymiş meğer seni beklemek
Bir bulup bir kaybetmek ellerini
Yollarda caddelerde seni aramak
Açılan her pencerede seni görmek pırıl pırıl
Sonra durup durup saatlere küfretmek
Oysa seni sevince beklemek güzel oluyor
Seni sevince geceler daha az karanlık
Sabahlar daha çok mavi
Seni sevince her gün daha güzelsin
Şimdi ölesiye sevildiğinden habersiz
Kim bilir nerdesin
Kitaptaki karakterimizin adı Oba Yozo.
Yozo kendisini dış dünyaya kapatmış, iç dünyasına dönmüş bir karakter. İnsanlardan uzak duran ve insanların yanındayken karamsar kişiliğini göstermez ve herkese soytarılık taslar. İnsanlara şaklabanlık yapmayı sever. Japon Edebiyatına ilk kez bu romanla başladım. Yozo karakteri bana çok yakın geldi. Kendi yaşadığım şeyleri yaşadığımı hissettim o dışlanmışlığı, o karamsarlığı... Tavsiye edebileceğim bir kitap. Bu tür depresif kitapları sevenlere özellikle tavsiye ediyorum. İnsanlığımı YitirirkenOsamu Dazai