Rüveyda
@sSamira_
89 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·436 syf.·
2022 36. kitabı
Mükemmel bir polisiye romanı, yazar hem üslubuyla hem de kurgusuyla sıkılmadan okunulması için çok titizlikle yazmış. Mesela bölümlerin kısa kısa olması okumayı daha da kolaylaştırıyor. Bu sayede ara versenizde çok problem olmuyor, çünkü bu tarz birbirine bağlı olayların olduğu romanlarda kopukluk olmaması çok önemli.
Kitabın içeriği ise başkomiser nevzat ve arkadaşlarının bir seri katilin işlediği cinayetleri nasıl çözmeye çalıştıklarını anlatıyor. Seri katili okurken yer yer haklı olarak hayranlık duyacağınız bir stratejisi ve kendinize karşı sorular yöneltmenize sebep olacak bir hikayesi var. Seri katili bulma sürecinde hala gündemimizde olan Suriye sorununa da değiniyor. Onların gelmesiyle bizim yaşadığımız sorunlardan ama daha çok kapıyı açarak bir savaştan alıp başka bir savaşın (parasızlık) kucağına nasıl düştüklerine değiniyor. Zaman zaman kitabı bir kenara bırakıp dünyanın ne kadar iğrenç bir yer olduğunu düşünmenizi sağlayacak olaylar içeriyor. Üzücü olan şu bunların hepsi zaten biz farketmeden yaşanıyor.
Ama asıl sorun çocuk tacizcileri, kitapta en çok geçen sorun bu. Bütün olayda çocuk tacizcileri etrafında ilerliyor. Okurken nevzat başkomserin yaşadığı iç çatışması sizede aynı soruları sordurtuyor. Vicdan muhasebesi yapıyorsunuz. Hatta tacizciler için bile empati yaptırıyor. Yani yanlışı hafifletmek için değil anlamak için, kötülüğü değil onları bu kötülüğe iten sebepleri anlamak için. Güzel bir örnek var bunun için. Aynı geçmiş ama farklı sonuçlar. İyi olmakta kötü olmakta gene insanın kendi elinde. Katil de olabilirsiniz ama vicdanınızı hala koruyabilecek kadar güçlü bir insanda olabilirsiniz. Spoiler vermemek için isim vermiyorum okurken anlaşılır zaten. En son olarak kitabın sonu da bir o kadar güzeldi. Böyle bir hikayeye böyle bir son
Reklam
Zenginsen yaşıyorsun, yoksulsan parça parça bedenini satıyorsun!
İnsanın en büyük kepazeliği bu bağışlama duygusuydu. Kötülüklerin sürekli tekrar etmesinin nedeni de bu olabilirdi. Kendimizi hoş görmemiz, eninde sonunda inandırıcı bir gerekçe bulmamız. Olmadı, ben aciz bir kulum, her türlü kötülüğü yapabilir, suçu işleyebilirim ama yaradanıma sığınır, kendimi bağışlatırım ucuzluğu.
Her insanın içinde iyi bir yer vardır, bozulmamış bir saflık, her şeye rağmen bir parça masumiyet.
Sayfa 376