Yasaların her seyin üzerinde olması gerekirken yöneticiler yasaları belirlemeye başladığında hukuk tamamen yok olmaya yüz tutmustu. İnsanların, eğitimcilerin, profesörlerin gözlerinin önünde yaptılar bunu ve ses çıkaranları susturdular.
Dizlerinin üzerine çöken insanı ilk önce zaaflarından vururlardı ki yeniden ayağa kalkmaya cesareti olmasın. Dizlerinin üzerinde duruyorsan bunun itaat için değil, dinlenmek için olduğunu söylemek gerekirdi ve başı daima dik tutmalıydık. İnanmasalar bile hâlâ direndiğimiz için başka bir zaafımızı bulmaya çalışırlardı çünkü tamamen yıkılış ya da daima dimdik duruş, hiçbir zaafın kalmadığında gerçekleşirdi.