“Çalıyorum, çünkü sevgili ailemin yaşamak için paraya ihtiyacı var!” Locke Lamora bu duyuruyu şarap bardağını havaya kaldırarak yaptı. O ve diğer Centilmen Piçler, Perelandro Evi’nin altında bulunan şaşaalı inlerindeki eski cadıağacı masanın etrafında oturuyorlardı; Calo ile Galdo sağında, Jean ile Böcek ise solundaydı. Önlerinde çeşit çeşit yiyecek diziliydi ve semavi avize o tanıdık, altın sarısı ışığıyla tepelerinde sallanmaktaydı. Diğerleri yuhalamaya başladılar.
“Yalancı!” dediler hep bir ağızdan.
“Çalıyorum, çünkü bu zalim dünya dürüst bir işte çalışmama izin vermiyor!” diye haykırdı Calo, kendi bardağını kaldırarak.
“YALANCI!”
“Çalıyorum, çünkü tembelliğiyle annemizin kalbini kıran zavallı ikiz kardeşimi geçindirmem gerek!” Galdo duyurusunu yaparken Calo’ya dirsek
attı.
“YALANCI!”
“Çalıyorum, çünkü,” dedi Jean,
“kötü arkadaşlar edindim.”
“YALANCI!”
Törende sıra nihayet Böcek’e geldi. Çocuk hafifçe titreyen bir elle kadeh kaldırıp bağırdı. “Çalıyorum, çünkü bu iş acayip zevkli!”
“PİÇ KURUSU!”