Şair şöyle diyor: “Talip olmak hoştur amma, dengin bulmak başkadır başka.”
İnsan bu dünyada nice şeye talip olur; fakat gönlünü mesrur eden şeylerin her zaman nasip olmadığını görür.Olmayana çoğu zaman kayıp gözüyle bakarız. Oysa her mahrumiyet, eksiklik değildir. Zira talep ettiğimiz her şeyin bize ait olduğunu sanmak, insanın en ince yanılgılarından biridir.
Birçok insan belirli bir olay gerçekleşirse mutlu olacağı yanılgısındadır. Mutluluğun kendilerini bulmasını bekler ve mutluluğa
"bir şeyler yaşanarak" ulaşılabileceğini göremezler.
Çünkü insan bir zaman tüketicisidir. Zaman
insanı sınırlar. Ama çoğu insan şimdi yapamadığını ileride yapacağı sanısındadır, önündeki zamanı sınırsızmışçasına harcar.
Aslında, insanın en önemli yanılgısı da budur.
Nevrotik kişi sürekli kendini gözlemler, kendisini aşırı ölçüde eleştirir, küçük ve değersiz bulur. Çevresinde değersizliğini
kanıtlayacak ipucu bulabilmek için olmadık yanlış yorumlarda bulunur ve sürekli bunun acısını yaşar. Değersizliğini görmemek
için çoğu zaman davranışlarını kısıtlar; ancak bu kez de kendisini ortaya koyamamış olmanın getirdiği değersizlik duygularına kapılır. Davranışlarından ve onların yaratacağı sonuçlardan sürekli kaygı duyar. Bu nedenle, diğer insanların kendi
hakkında düşündükleri onun için büyük önem taşır.