Aksoy Aksoy |شادومان
@sadaksoy
42 okur puanı
Haziran 2016 tarihinde katıldı
Yıkılmış yuvama kaldırıyorum kadehimi.
Kin, öfke dolu hayatıma.
Yalnızlığına ikimizin,
Ve sana kaldırıyorum.
Yalanına bana ihanet eden dudaklarımın,
Gözlerindeki ölü soğukluğuna.
Hayatın bu kadar acımasız, kaba oluşuna,
Ve kurtarmamasına bizi Tanrı’nın.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Petra tarihe adını kazıyor. Çünkü o bir çocuk gördü. Bir kız
çocuğu. Aslında öldürmekti niyeti. Masumiyetinin zirvesinde
bir ruh taşıyordu. Ne de çok isterdi o ruhu görmeyi, ama durdu
ve bekledi.
Duvarda bir resim gördü, bir çift göz. Küçük kızın
gözlerinden fışkıran bir yaşam buldu. Kendi yaşamı. Soluğu ve
ruhu. Vaat edilen karşılıksız bir huzur. Tanrı'nın eşsiz kudreti
ve onun bana ilk hediyesi.
Petra onu öldürmekten hemen vazgeçti. Yapmak istediği o
kızın gözlerini yakından görmekti.
Petra olmadan, onu sevgisinden olabildiğince mahrumdum.
Ve bir kez daha Ahmatova'nın dizeleriyle kalbimi kuruttum.
Bilmiyorum, yaşamakta mısın öldün mü?
Dünyada bir yerlerde bulabilir miyim seni?
Yoksa akşamın yaslı karanlığında,
Bir ölüyü mü düşünmeli?
''Öldüğün vakit harikulâde bir hava vardı.
Mezarlık o kadar güzeldi ki,
Hiç kimse mahzun olamadı.''
“Buna ne dersin?” dedi Marlo. “Philippe Soupault’un
Theodore Fraenkel için yazdığı mezar taşı şiiri. Mezar taşı
yazılarını çok severim üstelik.”
Sabah olmuştu ve penceremin kepenkleri arasından
Gönderiyordu ilk ışıklarını güneş
Kör karanlık odama;
Uykum daha hafiflemişken
Ve daha da tatlılıkla gözlerimi gölgelerken,
Beliriverdi yanı başımda ve baktı yüzüme o kadının hayali.
Bana aşkı ilk öğretip, gözyaşlarına boğup giden.
Ölü gibi gelmedi bana, ama hüzünlüydü.
Ve yüzündeki ifade mutsuz insanlarınki gibiydi.
Elini uzattı başıma ve bir iç çekişle sordu.
Yaşıyorsun ama anılarımız da yaşıyor mu hâlâ?
Nereden, nasıl geliyorsun ey sevgili güzellik, diye sordum ona.
Bilir misin ne çok acı verdin.
Ve veriyorsun hâlâ bana?