O zamana kadar bütün insanlardan esirgediğim alaka,hiç kimseye karşı tam manasıyla duymadığım sevgi sanki hep birikmiş ve muazzam bir kütle halinde şimdi bu kadına karşı meydana çıkmıştı.
“Şimdi aramızda noksan olan şeyin ne olduğunu biliyorum!”dedi.”Bu eksik sana değil,bana ait…Bende inanmak noksanmış…Beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanamadığım için,sana aşık olmadığımı zannediyormuşum…Bunu şimdi anlıyorum.Demek ki,benden inanmak kabiliyetini almışlar…Ama şimdi inanıyorum…Sen beni inandırdın…Seni seviyorum…Deli gibi değil,gayet aklı başında olarak seviyorum…Seni istiyorum…İçimde müthiş bir arzu var…
“İçinde hakikaten sevmek kabiliyeti olan bir insan hiçbir zaman bu sevgiyi bir kişiye inhisar ettiremez ve kimseden de böyle yapmasını bekleyemez.Ne kadar çok insanı seversek,asıl sevdiğimiz bir tek kişiyi de o kadar çok ve kuvvetli severiz.
Aşk dağıldıkça azalan bir şey değildir.”