Yorgun bir beden,
Halsiz gözler, tükenen çareler...
Her adımda biraz daha kaybolan umutlar,
Ve geriye kalan sessiz bir bekleyiş...
Susmayan bir kafa,
Her düşünce bir yük gibi ağırlaşırken,
Ve hiç konuşmayan bir adam,
İçinde kırık kelimelerle hapsolmuş...
Ne oldu bana, bilmem...
Gözlerimden dökülen yağmurlar hiç dinmez oldu.
Bir zamanlar içimi ısıtan ışık vardı,
Şimdi karanlıkta yankılanan bir boşluk...
Bir zamanlar gülüşlerim vardı,
Şimdi her tebessümde bir hüzün gizli.
Ya ben çok kırıldım,
Ya da dünya beni hiç anlamadı...
Ey acı dolu zaman,
Her anınla beni biraz daha eksilttin.
Çocukken umutlarım vardı,
Şimdi o umutların külleri kaldı...