Bizi bu hale getirenler, en sevdiklerimiz değil miydi?
Kalbimizi en çok onlara açtık,
En çok onların yanında savunmasız kaldık.
Bir sözleriyle güldük,
Bir susuşlarıyla darmadağın olduk.
Acıyı hep dışarıda aradık,
Meğer en derine onlar dokunmuş.
Yarayı biz taşıyoruz şimdi,
Ama bıçağı tutan onların eliymiş.